Poetry life

  Γέμισε η ζωή μας πόλεμο. Πήραμε τα όπλα. Ειρήνη να φέρουμε στον κόσμο! *Γιάννης Νικολαΐδης* https://www.facebook.com/pages/Ο%20χειμώνας%20της%20σιωπής/484699294973784/

  Χορευτική φιγούρα, ιπτάμενη  με νεραϊδόσκονη κι αστροφεγγιά λουσμένη!  Κι εμείς παλιόφιλε αιώνιοι θεατές  σ’ ένα θεατρικό μονόπρακτο, του παραλόγου!  Χάσαμε την παιδική μας άνοιξη...  Σε πορείες, διαδηλώσεις, κρατητήρια...  Δωδεκάμετρο με πέντε ακόρντα όλα κι όλα η ζωή μας!  Και σιωπή. Τίποτε άλλο.  Τώρα κοιτάζουμε απορημένοι τις άδειες μας χούφτες!  Τίποτα δεν κρατήσαμε για μας. Τίποτα.  Χορευτική φιγούρα, ιπτάμενη  με νεραϊδόσκονη κι αστροφεγγιά λουσμένη  αιωρείται ακόμα μπρος στα μάτια μας!  Αυτή η χαμένη μας αθωότητα, χορεύει ακόμα  στον εξώστη του μυαλού μας.  Ένας ανελέητος ήλιος, μας τυφλώνει σε κάθε μας ξύπνημα.  Κουράγιο φίλε. Θα περάσει κι αυτό.  Άκου!  Στην είσοδο της πολυκατοικίας, κάποιος γλίστρησε πάλι.  Αχ, η καθαρίστρια πάντα ξεχνάει την πίκρα της στη σκάλα  όποτε φεύγει δακρυσμένη…  Τώρα καταλαβαίνεις φίλε μου  γιατί όταν γράφω ένα ποίημα πάντα, ναι πάντα...

  Ξέχασες φεύγοντας μισάνοιχτη την πόρτα   κι ήσουνα τόσο βιαστική και ανυπόμονη  για να διαπράξεις το καινούριο σου το λάθος…  Κι εγώ σου φώναζα, πού πας; Δεν έχω αγάπη άλλη!  Μα ήσουν τόσο βιαστική αγαπημένη μου!  Κλαίγαν μαζί μου οι ουρανοί κι έσβησε το φεγγάρι…  Πήρες τις όμορφες στιγμές μας,  χάθηκαν πια τα καλοκαιριά, λες και χειμώνιασε με μιας!  Στάσου. Πού πας;  Πώς θα αντέξω τόσο κρύο, τόσο μεγάλη μοναξιά;  Δεν έχω αγάπη άλλη, αγάπη μου. Δεν έχω!  Το σπίτι πια δε με χωρά ούτε και η ζωή μου.  Η απουσία σου παντού απλώνει τη σκιά της  και της μορφής σου η εικόνα έρχεται από το πουθενά  σκύβει και με φιλάει στο στόμα!  Μοιάζει να μου χαμογελά.  Τι κάνεις; Στάσου. Πού πας;  Δεν έχω αγάπη άλλη, αγάπη μου.  Έζησα τόσες καταιγίδες μέσα σε μια βραδιά. Πού πας;  Έξω βρέχει, ακόμα βρέχει.  Έτσι συμβαίνει πάντα στους χωρισμούς…  Κι είναι μισάνοιχτη ακόμα η πόρτα λες και προσμ...

   Δύο λύπες είχες στις κόγχες των ματιών και μια σιωπή, σάμπως αιώνια σταύρωση, μες τη καρδιά σου. Εσύ, η πιο θλιμμένη των υπάρξεων. Εσύ ο αγγελιαφόρος της αέναης περιπλάνησης και του πόνου το ανεξίτηλο σημάδι. Με τα μαλλιά γεμάτα φόβους στολισμένα κι ένα χαμόγελο ξεψυχισμένο από καιρό πάνω στα χείλη σου. Εσύ, η αγωνία της ενσάρκωσης και του ατέρμονου του χρέους, στερνοπαίδι. Προβάλλεις μέσα απ’ ομιχλώδη στενοσόκακα γεμάτα λασπονέρια, ξερατά μεθυσμένων και πεινασμένους σκουπιδόγατους. Εσύ, της ομορφιάς το τελευταίο προπύργιο κι όλου του κόσμου η στερνή ελπίδα. Με φωτοστέφανο αγίας στολισμένη. Σκορπάς ανταύγειες καλοσύνης κι αγάπης κραδασμούς εκπέμπεις. Ύστερα χάνεσαι σε δρομολόγια στέρησης, επαφιόμενη συνειδητά στο τώρα. Όμως το ξέρω πως τα βράδια σιγοκλαίς, λίγο πριν πέσεις να πλαγιάσεις. Πόσο σου μοιάζω να ‘ξερες. Πόσο σου μοιάζω. Γι’ αυτό να μη στεναχωριέσαι. Υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμάς. Αληθινά. Υπάρχουνε. Γι’ αυτό να μη στεναχωριέσαι. Υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμάς. Μια...

  Μεγαλώνω με τοίχους μουχλιασμένους γύρω από την ψυχή μου. Μεγαλώνω σ’ ένα κόσμο που φθίνει σιγά - σιγά. Δε ζητώ επιβεβαίωση πράξεων και γεγονότων. Μόνο τη γαλήνη της καρδιάς ζητώ και πρωινή στοργική παρουσία. Μεγαλώνω με συνοπτικές διαδικασίες, ελπίδες που τρίζουν, ηλίθια δασκαλέματα, ανούσιες γνωριμίες κι αδέσποτους σκύλους έξω απ' τα παράθυρά μου. Μεγαλώνω ανάμεσα σε βιαστικές υπάρξεις, κινδυνεύοντας στο χάος της κυκλοφορίας, κάνοντας προσευχές για καλύτερες μέρες  και καλύτερους τόπους, εκεί που όλοι θα ‘ναι ίσοι μεταξύ τους σε αγαθά, αγάπη, Γνώση, καλοσύνη και ελπίδα. Μεγαλώνω με χρονοβόρα αισθηματικά αδιέξοδα, ψυχοφθόρες χτεσινές αντεγκλήσεις κι αξυρισιά εβδομάδων. Ανακατεύω το άσπρο με το μαύρο, και βλέπω γκρίζα όνειρα, εγώ που ονειρεύτηκα έναν κόσμο ειρηνικό  και πολύχρωμο! Πόθους κυοφορώ. Πόνους γεννάω. Μα ελπίζω κι αντιστέκομαι ω ταλαιπωρημένη μου ανθρωπότητα. Αιμορραγώ σαν ύπαρξη, σαν πνεύμα. Μου λείπει η δύναμη της αθωότητας κι άλλες φορές η πίστη και το πάθο...

  Χτίζουμε τοίχους γύρω απ’ τη ζωή μας.  Υψώνουμε ντουβάρια κι άλλοτε πάλι υψώνουμε κενά.  Βάζουμε πόρτες και παράθυρα, στήνουμε φράχτες, κιγκλιδώματα.  Βάζουμε λουκέτα, κλειδαριές ασφαλείας και συναγερμούς  στη μικρή ζωή μας.  Ασφαλίζουμε τους κόπους μας, τους πόνους μας, τους μόχθους μας  και τα όνειρά μας.  Υποπτευόμαστε ο ένας τον άλλο θωρακισμένοι μες τα σπίτια μας,  τα αυτοκίνητά μας και τα ρούχα μας.  Δεν υπάρχουνε πια φίλοι, σχέσεις στοργής και δεσμοί αγάπης.  Είμαστε των κτημάτων μας τα κτήματα.  Τα πάντα είναι βιαστικά στην πρόχειρη ζωή μας.  Ξυπνάμε, τρώμε, ζούμε βιαστικά.  Αγαπάμε και ξεχνάμε βιαστικά.  Βιαζόμαστε να φτάσουμε πού; Να κάνουμε τι;  Να δούμε το τέλος;  Αχ, τη μικρή κι αθώα μας ζωή την καταστρέφουμε.  Ζώντας καχύποπτα και βιαστικά.  Διάγοντας λάθος.  Κι όλα είναι λάθος τελικά...   *Γιάννης Νικολαΐδης*  https://www.facebook.com/pages/Ο-χειμώνας-της-σ...

  Κόκκινα δέντρα ξημερώνουν σ’ ένα κονιάκ πεντάρι.  Κι η αγάπη μου θλιμμένη  να αιωρείται στο κενό με μωβ ανταύγειες.  Κι όλο να κλαίνε οι ουρανοί σε ήχο πλάγιο δεύτερο  πάνω απ’ τα νυχτωμένα κεραμίδια.  Κι αυτή η αγάπη μου η θλιμμένη να αιωρείται στο κενό με μια ρομφαία.   Σαν άγγελος που έχασε το δρόμο του μέσα στην πίκρα της Αθήνας…  https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_

   Σήμερα ξυπνήσαμε πολύ νωρίς  και πήραμε θέσεις μάχης, ν’ αντισταθούμε στον πόλεμο των λανθασμένων εντυπώσεων. Ναι, τώρα τελευταία ξυπνάμε νωρίς γιατί την ώρα που κοιμόμαστε συμβαίνουν ανεξήγητα πράγματα! Μπορεί να ψηφιστεί κι άλλος άνομος νόμος ή να τεθούμε υπό επιτήρηση ερήμην μας. Γι’ αυτό πρέπει να κοιμόμαστε με βάρδιες και να ξυπνάμε πριν το λυκαυγές. Το κοινό περί δικαίου αίσθημα μεγαλώνει συνεχώς και θεριεύει όσο χειμάζεται η χαμοζωή μας. Κάτι, λένε, θα συμβεί και πρέπει ξύπνιους να μας βρει… *Γιάννης Νικολαΐδης* https://www.facebook.com/pages/Ο%20χειμώνας%20της%20σιωπής/484699294973784/

  Εγώ δε γράφω γλυκανάλατα στιχάκια με θαυμαστά ηλιοβασιλέματα και θυελλώδεις έρωτες σ’ ωραίες παραλίες. Όσο θα υπάρχει έστω κι ένα πλάσμα που υποφέρει στον πλανήτη των τρελών, τυφλών κι αφιονισμένων, εγώ θα τραγουδώ γι’ αυτό! Μέχρι τα μάτια μου να κλείσω, σαν τον ικέτη σε αρχαία τραγωδία, θα εκλιπαρώ για Νέμεση. Όσο θα υπάρχουνε έμποροι ναρκωτικών, όπλων, οργάνων, συνειδήσεων κι ελπίδων θα συμπάσχω και θα νοιώθω συνυπεύθυνος για ετούτο που συμβαίνει και θα μιλώ γι’ αυτό. Όσο υπάρχουνε διεστραμμένοι επιστήμονες, βασανιστές, βιαστές, ληστές και δολοφόνοι ψυχών, πνευμάτων, σωμάτων και αισθημάτων, εγώ θα τραγουδώ. Όσο υπάρχουνε παιδιά ξυπόλητα, πεινασμένα, κακοποιημένα κι εξευτελισμένα, μου είναι αδύνατον να μένω απαθής και σιωπηλός. Όσο υπάρχει εκμετάλλευση της φύσης, των ζώων και του ανθρώπου από τον άνθρωπο, θα παλεύω και θα μιλώ γι’ αυτό. Γιατί εμένα δεν με απασχολούνε χρώματα, φυλές, θρησκείες και ομοιότητες, αφού η αγάπη είναι αγάπη σε όποια γλώσσα κι αν ειπωθεί το ''σ' ...

Με τον ήλιο στον Αιγόκερω, μέσα στους κήπους του χειμώνα αναγκάστηκα να ζήσω. Μα ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα Χριστούγεννα! Εδώ στους κήπους του χειμώνα μας αρρωσταίνουνε μεθοδικά και δήθεν μας γιατρεύουνε παροδικά έτσι για να μας έχουνε πελάτες ως τον θάνατο, μα ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα Χριστούγεννα! Τι να σου κάνει μια σύνταξη  πείνας στα εξήντα επτά σου, αφού απ’ τα σαράντα έχεις πεθάνει; Ω φωταγωγημένα μου βράδια σ’ αυτούς τους κήπους του χειμώνα, ω μικρά πουπουλάκια της παιδικής μου αθωότητας, που έκλεψαν οι άνεμοι του χρόνου, ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα Χριστούγεννα! Αφουγκράζομαι σιωπές μετέωρων βημάτων κι επικηρύσσω το αύριο. Βγαίνω τα βράδια αναζητώντας τις παιδικές πυγολαμπίδες μου και τις αλάνες που μεγάλωσα. Όλα αλλάξανε ανεπανόρθωτα, μόνο η θλίψη παραμένει ίδια, μα ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα Χριστούγεννα! Σ’ αυτούς τους κήπους του χειμώνα έζησα τις πιο παγωμένες στιγμές της ζωής μου, πολεμώντας ανεμόμυλους    και αγαπώντας Δουλτσινέες, σαν νέος Δον Κιχώτης ρομ...