ΕΡΗΜΗΝ ΔΙΚΗΝ ΩΦΛΟΝ

 

 Σήμερα ξυπνήσαμε πολύ νωρίς 

και πήραμε θέσεις μάχης,

ν’ αντισταθούμε στον πόλεμο

των λανθασμένων εντυπώσεων.

Ναι, τώρα τελευταία ξυπνάμε νωρίς

γιατί την ώρα που κοιμόμαστε

συμβαίνουν ανεξήγητα πράγματα!

Μπορεί να ψηφιστεί κι άλλος άνομος νόμος

ή να τεθούμε υπό επιτήρηση

ερήμην μας.

Γι’ αυτό πρέπει να κοιμόμαστε με βάρδιες

και να ξυπνάμε πριν το λυκαυγές.

Το κοινό περί δικαίου αίσθημα

μεγαλώνει συνεχώς και θεριεύει

όσο χειμάζεται η χαμοζωή μας.

Κάτι, λένε, θα συμβεί

και πρέπει ξύπνιους να μας βρει…

*Γιάννης Νικολαΐδης*

https://www.facebook.com/pages/Ο%20χειμώνας%20της%20σιωπής/484699294973784/

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Εικόνα
  Κόκκινα δέντρα ξημερώνουν σ’ ένα κονιάκ πεντάρι.  Κι η αγάπη μου θλιμμένη  να αιωρείται στο κενό με μωβ ανταύγειες.  Κι όλο να κλαίνε οι ουρανοί σε ήχο πλάγιο δεύτερο  πάνω απ’ τα νυχτωμένα κεραμίδια.  Κι αυτή η αγάπη μου η θλιμμένη να αιωρείται στο κενό με μια ρομφαία.   Σαν άγγελος που έχασε το δρόμο του μέσα στην πίκρα της Αθήνας…  https://www.goodreads.com/.../15057513.Giannis_Nikolaidis_
Διαβάστε περισσότερα

ΜΕΓΑΛΩΝΩ

Εικόνα
  Μεγαλώνω με τοίχους μουχλιασμένους γύρω από την ψυχή μου. Μεγαλώνω σ’ ένα κόσμο που φθίνει σιγά - σιγά. Δε ζητώ επιβεβαίωση πράξεων και γεγονότων. Μόνο τη γαλήνη της καρδιάς ζητώ και πρωινή στοργική παρουσία. Μεγαλώνω με συνοπτικές διαδικασίες, ελπίδες που τρίζουν, ηλίθια δασκαλέματα, ανούσιες γνωριμίες κι αδέσποτους σκύλους έξω απ' τα παράθυρά μου. Μεγαλώνω ανάμεσα σε βιαστικές υπάρξεις, κινδυνεύοντας στο χάος της κυκλοφορίας, κάνοντας προσευχές για καλύτερες μέρες  και καλύτερους τόπους, εκεί που όλοι θα ‘ναι ίσοι μεταξύ τους σε αγαθά, αγάπη, Γνώση, καλοσύνη και ελπίδα. Μεγαλώνω με χρονοβόρα αισθηματικά αδιέξοδα, ψυχοφθόρες χτεσινές αντεγκλήσεις κι αξυρισιά εβδομάδων. Ανακατεύω το άσπρο με το μαύρο, και βλέπω γκρίζα όνειρα, εγώ που ονειρεύτηκα έναν κόσμο ειρηνικό  και πολύχρωμο! Πόθους κυοφορώ. Πόνους γεννάω. Μα ελπίζω κι αντιστέκομαι ω ταλαιπωρημένη μου ανθρωπότητα. Αιμορραγώ σαν ύπαρξη, σαν πνεύμα. Μου λείπει η δύναμη της αθωότητας κι άλλες φορές η πίστη και το πάθο...
Διαβάστε περισσότερα

ΣΤΑΣΟΥ. ΠΟΥ ΠΑΣ;

Εικόνα
  Ξέχασες φεύγοντας μισάνοιχτη την πόρτα   κι ήσουνα τόσο βιαστική και ανυπόμονη  για να διαπράξεις το καινούριο σου το λάθος…  Κι εγώ σου φώναζα, πού πας; Δεν έχω αγάπη άλλη!  Μα ήσουν τόσο βιαστική αγαπημένη μου!  Κλαίγαν μαζί μου οι ουρανοί κι έσβησε το φεγγάρι…  Πήρες τις όμορφες στιγμές μας,  χάθηκαν πια τα καλοκαιριά, λες και χειμώνιασε με μιας!  Στάσου. Πού πας;  Πώς θα αντέξω τόσο κρύο, τόσο μεγάλη μοναξιά;  Δεν έχω αγάπη άλλη, αγάπη μου. Δεν έχω!  Το σπίτι πια δε με χωρά ούτε και η ζωή μου.  Η απουσία σου παντού απλώνει τη σκιά της  και της μορφής σου η εικόνα έρχεται από το πουθενά  σκύβει και με φιλάει στο στόμα!  Μοιάζει να μου χαμογελά.  Τι κάνεις; Στάσου. Πού πας;  Δεν έχω αγάπη άλλη, αγάπη μου.  Έζησα τόσες καταιγίδες μέσα σε μια βραδιά. Πού πας;  Έξω βρέχει, ακόμα βρέχει.  Έτσι συμβαίνει πάντα στους χωρισμούς…  Κι είναι μισάνοιχτη ακόμα η πόρτα λες και προσμ...
Διαβάστε περισσότερα